Стихи на других языках

I never searched for warmth in distant lights,
Never learned to bend beneath a stranger’s will,
Too many times love faded into night,
Where every “forever” turned empty and still.
I watched people hiding inside someone else,
Too afraid to face the silence on their own,
Changing who they were just to feel less cold,
Only not to hear the darkness all alone.

And it feels much easier carrying this pain
Than one day breaking underneath another world…
Strong men stay silent when their souls are torn,
When the sky inside is burning into ashes,
Loneliness — the price for breathing on your own,
Not beneath another person’s laws and passions.
Strong men stay silent…
Walking through the rain without demanding answers,
Because sometimes happiness beside the crowd
Means betraying who you are for empty chances.
I have seen the ones who disappeared in others,
Trading truth away for someone saying “stay”,
And the louder sounded all their perfect stories,
The more hollow every word became that way.
Yes, it may be warmer when somebody’s near,
When another laugh is echoing beside you,
But not everyone can pay for love with dreams,
Giving up the soul that once lived deep inside you.
And when night falls softly on the empty city,
I sit alone like at an old forgotten station,
Knowing loneliness itself is not destruction
If your soul was never sold for imitation.
Strong men stay silent even when inside
Every breath returns as pain and broken echoes,
Because not all the ones who stayed among the crowd
Ever learned what it means to still be human.
Strong men stay silent…
Walking lonely through the years without a warning,
Because freedom sometimes cuts much deeper
Than a lifetime spent beside someone while mourning.

Спачатку серуць пад дзверы,
Потым прыходзяць пазыч.
Трэба ж дзяліцца па веры…
Даць бы ім добра ў лыч.

Зробіш дабро гэткім людзям —
А прылятае ў адказ,
Як хто на вецер сцаць будзе,
Нават не раз цераз раз.

Аднак жа шкада іх дзетак,
Бо сэрца ёсць за грудзямі.
Дый паядзяць яны дзе так?
Толькі ўжо б сталі людзямі.

Гарады і вёскі прагнуць цеплыні,
Пераапрануцца, зняць з плячэй зіму.
Дык глядзі ўжо ты хоць, май, не падмані,
Ўрэшце на надвор'е скардзіцца каму?

Неўзабаве бульбу ўжо садзіць пара,
Гнаць цялё на выпас — хай стрыжэ мурог,
Зачыніць, каб выгнаць, брагу да Пятра,
За гарэлку б мабыць з сенам хто памог.

Ноччу жаб маркотны ўжо чуваць напеў,
А шпакі прыціхлі, сеўшы на кубло.
Ластаўкі чакаюць кодлай прыляцеў,
Дзе ўжо тыя мошкі ўрэшце, дзе цяпло?

Ліпнуць ногі да падлогі.
Ледзь ня мэкнуўся праз тое,
Што ўпоперак дарогі
Покатам ляжаць абое.

Хто з вас замаўляў дастаўку
Яшчэ трэба разабрацца.
Хоць аплочана, ды ў бланку,
Што ўсё добра распісацца.

Разштурхаў за плечы жонку,
Трасучы ўжо звар'яцела.
Лыпае вачмі з прасонку:
— Вы Красоўская Анжэла?

— Не, ня я, крыху прамазаў,
Бо яна жыве ў завулку.
Прэцеся, як хто намазаў
Мух лавіць варэннем булку.

Разбудзіў - пазыч на пляшку,
Ды ня кінь свае пакеты.
Ад учора нешта цяжка.
Курыш не? Дай цыбарэту.

Սև ամպը պատեց Հայոց աշխարհին,
Զարկեց թշնամին դուռը մեր տան,
Ու ձորն իջավ մռայլ ու լռին՝
Արաբի զորքը՝ մեծ քարավան։

Բայց կղզու ծոցում՝ ժայռերի գրկում,
Մի արծիվ կանգնած՝ նայում է հեռուն,
Վրեժի բոցն է վառվում իր հոգում,
Երկաթե կամքն է սրտում արթնանում։

— Ելե՛ք, իմ քաջե՛ր, հայոց կտրիճնե՛ր,
Մեր հողն է կանչում մեզ օգնության,
Թող շաչեն նետերն ու փայլեն սրեր՝
Հանուն հավատի ու ազատության։

Ու նավակները սլացան առաջ,
Որպես կայծակներ ջրի հայելուն,
Լսվեց ահավոր մի զարկ ու հառաչ,
Թշնամին սարսափից փախչում է հեռուն։

Կամքդ՝ պողպատ է, հոգիդ՝ անմահ,
Դարձար դու վահանը Հայոց տան,
Քո սուրբ անվամբ ու գահ առ գահ,
Հավերժ պիտ ապրի մեր Հայաստան:

Սերը մի դաժան կատակ է,
Անավարտ ու հին մի հեքիաթ,
Սրտի մեջ վառվող կրակ է,
Լուսավոր, մաքուր ու անարատ:

Այն առաջինն էր ու անկեղծ,
Որպես մաքրամաքուր աղոթք,
Բայց մնաց անհաս ու անզեղջ՝
Միայնակ հոգու լուռ բողոք։

Գիշերներն անքուն ու երկար
Դարձան իմ հոգու ուղեկից,
Ձեռքերս դողում էին տկար՝
Քո սառը, հեռու հայացքից։

Աչքերս գերի են մնացել,
Պատկերդ չեն կարող մոռանալ,
Թեև սիրելն ես ինձ արգելել՝
Ստիպելով ինձ լուռ հեռանալ։

​Կարող էի հազար տողեր շարադրել,
Բայց լուռ եմ մնում քո պատերի տակ,
Ինչ որ սիրտս է այսօր քեզ համար պահել՝
Չունի ո՛չ սկիզբ, ո՛չ սահման, ո՛չ հատակ:

​Ինչո՞ւ գրեմ... երբ քո սև ու հին քարը
Ճառագում է լույսն ու քո դեմքը վես,
Երբ քո փողոցի ամեն մի լապտերը
Հին օրերի շեմին է պահում արթուն քեզ:

​Այստեղ թե՛ կատակը, թե՛ պատիվը սուր են,
Ու ֆայտոնի ձայնն է օդում դեռ հնչում,
Քո հպարտ հոգու վերքերը բաց դուռ են,
Ուր մարդն իր ցավն էլ ժպիտով մատնում։

​Լռում եմ, Գյումրի՛... թող շունչը քո հին,
Ու սուրբ կամարիդ հառաչը խորունկ,
Դառնան իմ հոգու աղոթքը լույսին՝
Որպես սիրո կանչ ու հողի արթունք։

Above the ocean, deep and blue,
Where waves are hitting rocks of old,
An Eagle flies, with spirit true,
A bird of freedom, brave and bold.
In sharpest claws, he holds the weight
Of human dreams and ancient years,
He looks below at every state,
At all our hopes and all our fears.

But look! A shadow on the grass,
In sunset gold and copper light,
A Man appears, with voice of brass,
To wake the country for the fight.
He looks ahead, a giant soul,
Who measures worlds by his own will,
The Eagle follows his control,
Across the valley and the hill.

"Fly high!" he cries to golden wings,
"The old, dusty books are not our way!
Let market storms and power's rings
Destroy the silence of the day!"
The Eagle strikes the empty air,
And breaks the rules with every beat,
To bring a message, loud and fair,
To every house and every street.

He speaks a word that we all know,
To bring the glory back to light,
To help the tired nation grow
And win the long and noble fight.
"Make America Great Again!"
The Eagle screams it to the sun,
Through every valley, hill, and plain,
Until the golden work is done.

Elle a son mai, ses horizons,
L'éclat des jours, mille chansons.
C'est sa victoire, c'est son éveil,
Un monde pur sous le soleil.

​Mais moi je marche dans le froid,
L'hiver demeure encore en moi.
Sous mes pas lourds, la glace attend,
Je suis l'esclave d'un autre temps.

​À chacun son ciel et son sort,
Le sien qui vit, le mien qui dort.
Elle a sa fête, j'ai mon silence,
Deux printemps nés dans la distance.

Par toi seule mon soir est maudit,
Le vide immense me poursuit.
Plus de lumière, plus de chemin,
Rien que l'ennui de mon destin.

Les rues sont froides, le temps s’arrête,
L’orage gronde dans ma tête.
Je cherche encore un peu de nous,
Le goût amer, le rythme doux.

​Mais le silence est ton empire,
Il ne reste rien qu’un long soupir.
Dans cette nuit sans fin, sans cri,
Par toi seule mon soir est maudit.

Առանց այս ծլի ես գարուն չեմ տեսել,
Առանց քո լուռ ժպիտի՝ լույսը չեմ զգացել,
Մարտն է եկել դռանը, հողն է արթնանում,
Բայց իմ սիրտը միայն քո կողքին է հանդարտվում։

Քո հայացքի մեջ խորունկ՝ թուխ աչքերիդ տակ,
Կա մի անսահման բարություն ու մի տաք կրակ,
Ինչպես գարնան առաջին, նուրբ ու թարմ շունչը,
Որ ցրում է ձմռան ցուրտը, մութն ու մռունչը։

Ձեռքդ՝ դրված այտիդ, մտքերի մեջ սուզված,
Մեղմություն է հորդում՝ կարծես վերից տրված,
Չկան պոռոտ խոսքեր, չկա կեղծ փառաբանում,
Քո լռության մեջ անհուն հմայք է շողում։

Մարտի քամին դրսում դեռ մի քիչ խենթ է,
Բայց քո ներկայությունը ինձ համար բերդ է,
Սև մազերիդ ալիքը՝ գիշերվա նման,
Որ սպասում է լուսաբացին՝ լուռ ու անսահման։

Ոչ թե գեղեցկությունն է քո՝ զարդարուն ու վառ,
Այլ հոգուդ այն պարզությունը՝ ինձ համար թանկարժեք,
Որ ստիպում է սիրել, գրել քեզ համար,
Ու գնահատել ամեն մի վայրկյանը անմեկնելի։

Զուսպ է սերս, ինչպես այս գարունը նորածին,
Որ չի գոռում իր մասին, այլ ծաղկում է լռին,
Քո կերպարն է իմ առջև՝ հստակ ու մաքուր,
Ու մարտյան այս օրերին դու ես իմ աղբյուր։

Առանց այս ծլի ես գարուն չեմ տեսել,
Ու առանց քեզ, սիրելիս, սերն էլ չեմ ճանաչել,
Թող այս տողերը մնան՝ որպես հիշատակ,
Որ գարունը սկսվեց քո հայացքի տակ։

Սև ու մութ երկնքի անհուն գրկում,
Ուր անգամ աստղերն են լուռ դողում,
Մի սպիտակ աղավնի, թևերն արձակած,
Ճախրում է հպարտ, վերև սլացած։

Նա լույսի շող է մթության մեջ խիտ,
Անկախության կանչ՝ Վեհ ու վճիտ,
Ոչ շղթա գիտի, ոչ էլ սահմաններ,
Իր ազատ հոգով հաղթում է քամիներ։

Թող այդ սուրբ թռիչքն անվերջ շարունակվի,
Հայոց աշխարհում խաղաղություն տիրի,
Որ ամեն հայ սիրտ, որպես այդ թռչուն,
Գտնի իր ուղին՝ ազատ ու անհուն։

Մայր Արաքսի ափերով,
Քայլում եմ ես մոլորված,
Հին դարերի կանչերով,
Սիրտս լցված ու հուզված։

Դու մեր պատմության վկան,
Հոսում ես հանդարտ ու խոր,
Հայոց աշխարհի պահապան,
Մեր հույսն ու լույսը նոր։

Քո ջրերում սուրբ ու սառ,
Արցունքներն են մեր հոսում,
Դարեր շարունակ անդադար,
Դու մեր ցավն ես ամոքում:

Արարատի փեշերին,
Դու զարկերակն ես արյան,
Ուժ ես տալիս հայերին,
Որ չնկունվեն հավիտյան:

Հինավուրց կամուրջներդ փլված,
Հիշում են փառքը մեր հին,
Ամեն քարի մեջ պահված,
Կա մի պատմություն անգին:

Թեև բաժանման գիծ ես մեր հողերի,
Բայց կամուրջ ես դու սուրբ սրտերի,
Քո ալիքները լուր են տանում հար՝
Դեպի հեռավոր ափերն անհամար:

Երբ որ լուսինն է ծագում,
Ու քո ջրերն արծաթում,
Մեր նախնիներն են հառնում,
Քո հանդարտիկ շառաչում:

Քո ափերին են ծնվել,
Մեր հանճարները մեծար,
Քեզնով են միշտ ներշնչվել,
Ու երգել քեզ դարեդար:

Թող հավերժ լինի ընթացքդ,
Անմահության ճամփաներով,
Մաքուր մնա քո հայացքդ,
Լցված լույսով ու սիրով:

Անցնում են օրերն ու դարերը,
Բայց դու նույնն ես մնում միշտ,
Դու ես մեր հույսի լապտերը,
Որ ցրում ես մութն ու վիշտ:

Ո՜վ Մայր Արաքս, հորդառատ,
Հայոց աշխարհի պարծանք,
Մնա կանգուն ու ազատ,
Մեր սուրբ ու վսեմ երազանք:

Էլ ի՞նչ գրեմ, էլ ի՞նչ ասեմ, որ դիպչի քո հոգուն,
Երբ սերս անվերջ արթուն է ու անքուն։
Բառերը լռում են՝ կարոտից հոգնած,
Հայացքդ է միայն իմ մտքում մնացած։

Դու իմ լուսաբացն ես, իմ կյանքի գարունը,
Շուրթերս են կրկնում քո անուշ անունը։
Էլ ի՞նչ գրեմ... երբ սիրտս է խոսում,
Երբ քո սառը լռությունը հոգիս է կիսում։

Կանցնեն շատ օրեր, կանցնեն տարիներ,
Կցրվեն հույսի վերջին շողերն էլ,
Կփոխվեն դեմքեր, կփոխվեն տներ,
Բայց սիրտս չի գտնի նոր սիրո երգեր։

Այս սերը դարձավ անբուժելի ցավ,
Մի անգամ բացվեց ու էլ չմարեց,
Քո ձայնը հեռվում մշուշի անցավ,
Իսկ իմ աշխարհը քո շուրջը սառեց։

Ես քեզ կփնտրեմ ամեն մի դեմքում,
Անձրևի կաթիլի ու քամու մեջ շեկ,
Դու կմնաս լուռ, անհաս իմ երազում,
Որին հասնելու հույս չկա երբեք։

Թող ժամանակը սպանող ու դաժան
Ջնջի հետքերը մեր հին օրերի,
Մենք վաղուց արդեն օտար ու բաժան՝
Գերին ենք դարձել չարի լուռ բախտի:

Էլ չեմ սպասում, որ կգաս մի օր,
Կամ կհիշես ինձ մութ գիշերներին,
Այս սերն է միայն լուռ ու զորավոր,
Որ մնաց որպես դրոշմ անցյալին։

Բայց իմ կարոտից դու չունես սարսուռ,
Ու չեն ջերմացնում քեզ իմ գրած դողերը,
Մնում եմ կանգնած՝ միայնակ ու լուռ,
Պետք չեմ քեզ ոչ ես, ոչ էլ իմ տողերը։

Դու ինձ կհիշես որպես հերթական խենթ,
Ով սիրեց քեզ այնքան անմնացորդ ու լուռ,
Բայց այդ հիշողությունն էլ կդառնա անհետ,
Ու դու կփակես քո հոգու ամեն դուռ։

Երբ գիշերը խավարով իր գա,
Դու ես միակ մտքին իմ, ահա:
Երբ օրը լույսով բացվի նոր,
Քեզնով կլցվի օրը բոլոր։

Թե գիշերն է մութ, թե օրը՝ լուսեղեն,
Մտքերս քեզնով են լցված ու հյուսվել են։
Գրում եմ նորից քո անվան մասին՝
Իմ արև, իմ սեր, իմ քնքուշ լուսին։

Ներիր, որ խոսքով չեմ ասում,
Թե որքան խորն եմ քեզ սիրում,
Բայց տողերս լուռ կպատմեն քեզ
Այն ամենը, ինչ սիրտս կրել է ներս։

Չգիտեմ՝ սրտիդ մեջ ինչ է ապրում,
Դեռ գաղտնիք է՝ խոսք չի գտնում։
Բայց հավատում եմ՝ սիրուս նման,
Քո սերն էլ է պայծառ ու անսահման։

Եթե լռությունս կլնի վկան,
Տողերս կասեն քեզ ամեն բան։
Քանզի սերը, թեկուզ անգիր,
Միշտ կհասնի քեզ՝ մաքուր գիր։

Լույս ես գիշերվա մութ ճամփիս,
Յուրահատուկ լուսին՝ սրտիս,
Բոլոր երազներս քեզ են հասնում,
Ապրում եմ քեզնով, քեզնով եմ շնչում։

Աշխարհն անդեմ է, խուլ ու անտարբեր,
Մեզ բաժին հանեց սև ու մութ դարեր։
Արդարության դուռն՝ անելանելի,
Մեր դառն աղոթքը՝ անլուր, անլսելի։

​Դարերն անցան՝ արյունոտ մի գետ,
Ու մեր ցավի հետ մնացինք անհետ։
Մեր սուրբ հողին՝ հազար ուրացող,
Մեր լույս հոգուն՝ շղթա ու կապող։

​Ուժեղն եկավ՝ օրենքը ծռեց,
Խեղճի հացի մեջ իր թույնը խառնեց,
Մեր տունն ավերակ, սիրտը՝ բաց վերքեր,
Իսկ աշխարհը՝ հարբած, չտեսավ մեզ դեռ։

​Բայց քանի Մասիսն իր գահին է սեգ,
Մեր կամքն ու ոգին չեն դառնա բեկ,
Մենք կանք, կլինենք՝ լույսի պես անմար,
Որպես պատմության թանկարժեք գոհար։

Выйдзе Янка за дзверы —
Індыкі забалбочуць.
Як ён точыць сякеры,
Усе ўважліва сочаць.

Певень той кабану,
Узляцеўшы на спіну,
Цягне сумна: «Ку-гу!
Я напэўна загіну».

Քյամանչան լռեց, լարն է կոտրվել,
Արծիվն իր բարձր գահից է ընկել,
Օրդուի ափին հառաչն է քարացել,
Ռիզեի հողում հայը օտարվել։

Տրապիզոնի պատերն են վկա,
Որ այնտեղ այլևս էլ հայ չկա,
Հին տների մեջ շունչն է մարել մեր,
Ուր հայոց խոսքին փոխարինեց դեր։

Ով փախավ՝ հեռվում Քրիստոսին հարեց,
Սուրբ հավատքի լույսն իր հոգում վառեց,
Իսկ ով մնաց՝ բռնի դարձավ մուսուլման,
Օտար աղոթքով իր ցավը պարպեց։

Արյունը լռել է, լեզուն՝ թուրքացած,
Հոգին՝ ուրացված, հայացքը՝ սառած,
Ով որ մնացել է՝ դարձել է անհետ,
Կորցրել է ճամփա ու դարձի արահետ։

Լեռներում միայն քամին է հեծծում,
Կորուսյալ ազգի ցավն է նա կրծում,
Ուր մեր ինքնությունը մշուշ է դարձել,
Համշենն իր որդոց վաղուց է կորցել։

Արքայից արքա, հզոր ու անպարտ,
Տիրակալն էիր հայոց աշխարհի,
Քո փառքն է հնչում՝ վեհ ու հպարտ,
Ծովից ծով հասնող Մեծ Հայաստանի։

Ծովից մինչև ծով աշխարհն էր սարսում,
Երբ նիզակդ էր փայլում արփիին,
Այսօր հողիդ մեջ արյուն է հոսում,
Ու ագռավն է կանչում երկնքին։

Թեև փլված է Տիգրանակերտը,
Ու լուռ են քարերը քո հին վեհության,
Բայց սուրբ է մնում նրա ամեն բերդը՝
Որպես վկան մեր անմահ էության:

Հռոմի շունչը՝ սառը ու դաժան,
Քո սուրբ աշխարհի դռներին է բախում,
Դու կանգնած ես լուռ, վեհ ու անսասան,
Երբ թագդ արդեն մշուշն է ծածկում։

Թևաբեկ ընկել է արծիվն ոսկեգույն,
Արարատի լանջին՝ լռության գրկում,
Աշխարհից մոռացված, մենակ ու տխուր,
Փառքի շղթայում կորցրել է հուր:

Լացի՜ր, Հայաստան, սև շորեր հագիր,
Ճակատագիրդ է դարձել անհստակ,
Այնտեղ, ուր գրված էր հզոր մի գիր,
Հիմա մոխիր է ու լուռ հիշատակ։

Բայց ստվերի այդ մութ անդունդում,
Դու կմնաս միշտ վեհ ու անսասան,
Որպես մի լեգենդ, որ չի մոռացվում,
Որպես կորուսյալ, բայց սուրբ Հայաստան։