Стихи на других языках

The Magnifying Glass is our
Friend.
It looks at us every
Night.
The moon is laughting.
We look in to the sky...

I walk with my darling.
As for me he is the star.
But others stars are
Twinkling high!

We are happy of our good
Fortune.
We love to each other
Endeed.
My man is embarrasse
And gallant; I think.

So, I like to listen his murmur -
Voice.
I look in to his eyes and
Reply: yes, sir!
Close my eyes...

We are dreamy.
Only he Is in my dreams...
My dear man is so nice
And strong.

I like his shoulders;
And so darling is happy
If I'm in his arms...
My loving is the best!

We look the magnetic
Magnifying Glass...
We like to do it often.
Oh, my loving!

a forgotten commandment
a chorus of women
an oligarch's billion
hello, 'Bes'

a forgotten commandment
they were going to translate Fourier / in Besy
and I read Fourier, one of the four volumes, I think it was the third...

there's a lot of offensive stuff in social engineering
, but the main thing is grandiose: humans are communal
animals!
this will be the case on our Mars...
live in a commune - it's a commandment!

chorus of women
... the "poem" opens with a chorus of women
, singing, of course, castrati from faggots
, "in a wild place", like among fairies

A fairy is a girl under the age of 12, as long
as she wants to become a fairy

The oligarch's billion
The young man on the Black Horse / what's in the Demons
?"an allegory of anarchy?".

I can finish the Babylon Building,
but what's the point? asks the oligarch,
because there are already a billion of you.

Hello, 'Bes'
The human race has figured it out / Dos
read aloud, like in a party school...
stop!- "suck on the grass" - is that a typo?
...no, he's talking about bed bugs...

Hello, 'Bes'!

the incomprehensible from Luka
Gulliver's habit
lecture for a minor
noble goats

the incomprehensible from Luka
a large herd of pigs / Luka
! and for me - enough...
imagination will finish the rest
I open Dos, part one:
I remember reading this anarchosurr as a youngster

there is an incomprehensible - is Dos ours?
and then the goats pull on themselves -
like this is a "great writer."A member of the Union."

Gulliver's habit
"persecuted..." - ! that's it, the key word
... it's not about him, it's about us

considering oneself to be much above average is Gulliver's habit
Gulliver's habit

"circumstances" are family,
the requirement to come out of the underground,
like Gulliver

a lecture for a youngster
why doesn't Dos mention Bakunin anywhere?
he constantly quotes him!

I have to be quiet at the lecture
, brought up by a little girl

noble goats
he was probably thinking about the nature of inertia and
gravity...
Does Dos have a dissertation about the nobility of Verkhovensky?

this will definitely make readers laugh
, like noble goats

Please hear my last desire:
A man, a mount and a fire.

I wish I had more time
To claim my rightful prime...

So grant my poor desire:
A man, a mount and a fire.

Šviesa drasko mano sielą,
Širdį spaudžia spygliuota viela.
Pamirštu save šalia tavęs,
Nors viduje ir pliaupė vėjas.

Tu nešioji daug šviesos savo rankose
Bet jis ištirpsta dangose.
Kai žiūriu į tavo akis,
Matau jose bemieges naktis.

Каляхуе ў думках рэчаіснасць —
Мала мне маркоцця ўжо і так.
У гэткі час ад цыбарэт карыснасць
Большая за шкоду ўсяляк.

І губляецца гарэзлівы ад піва,
Нават і ня дрэннага, настрой.
Разважанні пра жыццё імкліва
Кажуць: «Планы доўгія ня строй».

А з другога боку, каб ўцяміць
Тое, як ня дрэнна ты жывеш,
Прачытай ці раскажы на памяць
Вывучаны Коласаўскі верш:

«Край наш бедны, край наш родны!
Лес, балота ды пясок…
Чуць дзе крыху луг прыгодны…
Хвойнік, мох ды верасок…»

Sun-dappled forest paths and trails,
And lovely halcyon rustic days -
I'm gladly walking in His grace,
I'm grateful for these magic ways!..

Ну ось і закінчився третій клас,
І школярів вже майже літо обіймає.
Але думками кожен з нас
Ще трохи в спогади пірнає.

Не в мить, де у навчальний час
Учитель завдання перевіряє.
А у момент смішних гримас,
Що гоготіння викликає.

В історії кумедні повсякчас,
Коли хтось облизня впіймає...
Симпатії учнівські, що не раз
В серцях барвінком розцвітали...

Ох, це було весело й чудово —
Дитинства світла, золота пора!
Тепер уже четвертий клас чекає,
І нова книга кличе школяра.

Mon cœur est fragile
Comme un verre de cristal,
Mais dans ce monde agile,
Je joue le rôle du métal.

Brise-moi, si tu l'oses,
Je n'ai plus peur du noir,
Parmi les épines des roses,
Je garde encore l'espoir.

Sous l'armure de glace,
Un brasier brûle encore,
Cherchant enfin la place
Où s'unit notre sort.

​Le temps est un orage
Qui bat sur mon destin,
Mais j'ai tourné la page
Pour un nouveau matin.

I never searched for warmth in distant lights,
Never learned to bend beneath a stranger’s will,
Too many times love faded into night,
Where every “forever” turned empty and still.
I watched people hiding inside someone else,
Too afraid to face the silence on their own,
Changing who they were just to feel less cold,
Only not to hear the darkness all alone.

And it feels much easier carrying this pain
Than one day breaking underneath another world…
Strong men stay silent when their souls are torn,
When the sky inside is burning into ashes,
Loneliness — the price for breathing on your own,
Not beneath another person’s laws and passions.
Strong men stay silent…
Walking through the rain without demanding answers,
Because sometimes happiness beside the crowd
Means betraying who you are for empty chances.
I have seen the ones who disappeared in others,
Trading truth away for someone saying “stay”,
And the louder sounded all their perfect stories,
The more hollow every word became that way.
Yes, it may be warmer when somebody’s near,
When another laugh is echoing beside you,
But not everyone can pay for love with dreams,
Giving up the soul that once lived deep inside you.
And when night falls softly on the empty city,
I sit alone like at an old forgotten station,
Knowing loneliness itself is not destruction
If your soul was never sold for imitation.
Strong men stay silent even when inside
Every breath returns as pain and broken echoes,
Because not all the ones who stayed among the crowd
Ever learned what it means to still be human.
Strong men stay silent…
Walking lonely through the years without a warning,
Because freedom sometimes cuts much deeper
Than a lifetime spent beside someone while mourning.

Спачатку серуць пад дзверы,
Потым прыходзяць пазыч.
Трэба ж дзяліцца па веры…
Даць бы ім добра ў лыч.

Зробіш дабро гэткім людзям —
А прылятае ў адказ,
Як хто на вецер сцаць будзе,
Нават не раз цераз раз.

Аднак жа шкада іх дзетак,
Бо сэрца ёсць за грудзямі.
Дый паядзяць яны дзе так?
Толькі ўжо б сталі людзямі.

Гарады і вёскі прагнуць цеплыні,
Пераапрануцца, зняць з плячэй зіму.
Дык глядзі ўжо ты хоць, май, не падмані,
Ўрэшце на надвор'е скардзіцца каму?

Неўзабаве бульбу ўжо садзіць пара,
Гнаць цялё на выпас — хай стрыжэ мурог,
Зачыніць, каб выгнаць, брагу да Пятра,
За гарэлку б мабыць з сенам хто памог.

Ноччу жаб маркотны ўжо чуваць напеў,
А шпакі прыціхлі, сеўшы на кубло.
Ластаўкі чакаюць кодлай прыляцеў,
Дзе ўжо тыя мошкі ўрэшце, дзе цяпло?

Ліпнуць ногі да падлогі.
Ледзь ня мэкнуўся праз тое,
Што ўпоперак дарогі
Покатам ляжаць абое.

Хто з вас замаўляў дастаўку
Яшчэ трэба разабрацца.
Хоць аплочана, ды ў бланку,
Што ўсё добра распісацца.

Разштурхаў за плечы жонку,
Трасучы ўжо звар'яцела.
Лыпае вачмі з прасонку:
— Вы Красоўская Анжэла?

— Не, ня я, крыху прамазаў,
Бо яна жыве ў завулку.
Прэцеся, як хто намазаў
Мух лавіць варэннем булку.

Разбудзіў - пазыч на пляшку,
Ды ня кінь свае пакеты.
Ад учора нешта цяжка.
Курыш не? Дай цыбарэту.

Սև ամպը պատեց Հայոց աշխարհին,
Զարկեց թշնամին դուռը մեր տան,
Ու ձորն իջավ մռայլ ու լռին՝
Արաբի զորքը՝ մեծ քարավան։

Բայց կղզու ծոցում՝ ժայռերի գրկում,
Մի արծիվ կանգնած՝ նայում է հեռուն,
Վրեժի բոցն է վառվում իր հոգում,
Երկաթե կամքն է սրտում արթնանում։

— Ելե՛ք, իմ քաջե՛ր, հայոց կտրիճնե՛ր,
Մեր հողն է կանչում մեզ օգնության,
Թող շաչեն նետերն ու փայլեն սրեր՝
Հանուն հավատի ու ազատության։

Ու նավակները սլացան առաջ,
Որպես կայծակներ ջրի հայելուն,
Լսվեց ահավոր մի զարկ ու հառաչ,
Թշնամին սարսափից փախչում է հեռուն։

Կամքդ՝ պողպատ է, հոգիդ՝ անմահ,
Դարձար դու վահանը Հայոց տան,
Քո սուրբ անվամբ ու գահ առ գահ,
Հավերժ պիտ ապրի մեր Հայաստան:

Սերը մի դաժան կատակ է,
Անավարտ ու հին մի հեքիաթ,
Սրտի մեջ վառվող կրակ է,
Լուսավոր, մաքուր ու անարատ:

Այն առաջինն էր ու անկեղծ,
Որպես մաքրամաքուր աղոթք,
Բայց մնաց անհաս ու անզեղջ՝
Միայնակ հոգու լուռ բողոք։

Գիշերներն անքուն ու երկար
Դարձան իմ հոգու ուղեկից,
Ձեռքերս դողում էին տկար՝
Քո սառը, հեռու հայացքից։

Աչքերս գերի են մնացել,
Պատկերդ չեն կարող մոռանալ,
Թեև սիրելն ես ինձ արգելել՝
Ստիպելով ինձ լուռ հեռանալ։

​Կարող էի հազար տողեր շարադրել,
Բայց լուռ եմ մնում քո պատերի տակ,
Ինչ որ սիրտս է այսօր քեզ համար պահել՝
Չունի ո՛չ սկիզբ, ո՛չ սահման, ո՛չ հատակ:

​Ինչո՞ւ գրեմ... երբ քո սև ու հին քարը
Ճառագում է լույսն ու քո դեմքը վես,
Երբ քո փողոցի ամեն մի լապտերը
Հին օրերի շեմին է պահում արթուն քեզ:

​Այստեղ թե՛ կատակը, թե՛ պատիվը սուր են,
Ու ֆայտոնի ձայնն է օդում դեռ հնչում,
Քո հպարտ հոգու վերքերը բաց դուռ են,
Ուր մարդն իր ցավն էլ ժպիտով մատնում։

​Լռում եմ, Գյումրի՛... թող շունչը քո հին,
Ու սուրբ կամարիդ հառաչը խորունկ,
Դառնան իմ հոգու աղոթքը լույսին՝
Որպես սիրո կանչ ու հողի արթունք։

Above the ocean, deep and blue,
Where waves are hitting rocks of old,
An Eagle flies, with spirit true,
A bird of freedom, brave and bold.
In sharpest claws, he holds the weight
Of human dreams and ancient years,
He looks below at every state,
At all our hopes and all our fears.

But look! A shadow on the grass,
In sunset gold and copper light,
A Man appears, with voice of brass,
To wake the country for the fight.
He looks ahead, a giant soul,
Who measures worlds by his own will,
The Eagle follows his control,
Across the valley and the hill.

"Fly high!" he cries to golden wings,
"The old, dusty books are not our way!
Let market storms and power's rings
Destroy the silence of the day!"
The Eagle strikes the empty air,
And breaks the rules with every beat,
To bring a message, loud and fair,
To every house and every street.

He speaks a word that we all know,
To bring the glory back to light,
To help the tired nation grow
And win the long and noble fight.
"Make America Great Again!"
The Eagle screams it to the sun,
Through every valley, hill, and plain,
Until the golden work is done.

Elle a son mai, ses horizons,
L'éclat des jours, mille chansons.
C'est sa victoire, c'est son éveil,
Un monde pur sous le soleil.

​Mais moi je marche dans le froid,
L'hiver demeure encore en moi.
Sous mes pas lourds, la glace attend,
Je suis l'esclave d'un autre temps.

​À chacun son ciel et son sort,
Le sien qui vit, le mien qui dort.
Elle a sa fête, j'ai mon silence,
Deux printemps nés dans la distance.

Par toi seule mon soir est maudit,
Le vide immense me poursuit.
Plus de lumière, plus de chemin,
Rien que l'ennui de mon destin.

Les rues sont froides, le temps s’arrête,
L’orage gronde dans ma tête.
Je cherche encore un peu de nous,
Le goût amer, le rythme doux.

​Mais le silence est ton empire,
Il ne reste rien qu’un long soupir.
Dans cette nuit sans fin, sans cri,
Par toi seule mon soir est maudit.

Առանց այս ծլի ես գարուն չեմ տեսել,
Առանց քո լուռ ժպիտի՝ լույսը չեմ զգացել,
Մարտն է եկել դռանը, հողն է արթնանում,
Բայց իմ սիրտը միայն քո կողքին է հանդարտվում։

Քո հայացքի մեջ խորունկ՝ թուխ աչքերիդ տակ,
Կա մի անսահման բարություն ու մի տաք կրակ,
Ինչպես գարնան առաջին, նուրբ ու թարմ շունչը,
Որ ցրում է ձմռան ցուրտը, մութն ու մռունչը։

Ձեռքդ՝ դրված այտիդ, մտքերի մեջ սուզված,
Մեղմություն է հորդում՝ կարծես վերից տրված,
Չկան պոռոտ խոսքեր, չկա կեղծ փառաբանում,
Քո լռության մեջ անհուն հմայք է շողում։

Մարտի քամին դրսում դեռ մի քիչ խենթ է,
Բայց քո ներկայությունը ինձ համար բերդ է,
Սև մազերիդ ալիքը՝ գիշերվա նման,
Որ սպասում է լուսաբացին՝ լուռ ու անսահման։

Ոչ թե գեղեցկությունն է քո՝ զարդարուն ու վառ,
Այլ հոգուդ այն պարզությունը՝ ինձ համար թանկարժեք,
Որ ստիպում է սիրել, գրել քեզ համար,
Ու գնահատել ամեն մի վայրկյանը անմեկնելի։

Զուսպ է սերս, ինչպես այս գարունը նորածին,
Որ չի գոռում իր մասին, այլ ծաղկում է լռին,
Քո կերպարն է իմ առջև՝ հստակ ու մաքուր,
Ու մարտյան այս օրերին դու ես իմ աղբյուր։

Առանց այս ծլի ես գարուն չեմ տեսել,
Ու առանց քեզ, սիրելիս, սերն էլ չեմ ճանաչել,
Թող այս տողերը մնան՝ որպես հիշատակ,
Որ գարունը սկսվեց քո հայացքի տակ։