Стихи на других языках

Աշխարհն անդեմ է, խուլ ու անտարբեր,
Մեզ բաժին հանեց սև ու մութ դարեր։
Արդարության դուռն՝ անելանելի,
Մեր դառն աղոթքը՝ անլուր, անլսելի։

​Դարերն անցան՝ արյունոտ մի գետ,
Ու մեր ցավի հետ մնացինք անհետ։
Մեր սուրբ հողին՝ հազար ուրացող,
Մեր լույս հոգուն՝ շղթա ու կապող։

​Ուժեղն եկավ՝ օրենքը ծռեց,
Խեղճի հացի մեջ իր թույնը խառնեց,
Մեր տունն ավերակ, սիրտը՝ բաց վերքեր,
Իսկ աշխարհը՝ հարբած, չտեսավ մեզ դեռ։

​Բայց քանի Մասիսն իր գահին է սեգ,
Մեր կամքն ու ոգին չեն դառնա բեկ,
Մենք կանք, կլինենք՝ լույսի պես անմար,
Որպես պատմության թանկարժեք գոհար։

Выйдзе Янка за дзверы —
Індыкі забалбочуць.
Як ён точыць сякеры,
Усе ўважліва сочаць.

Певень той кабану,
Узляцеўшы на спіну,
Цягне сумна: «Ку-гу!
Я напэўна загіну».

Քյամանչան լռեց, լարն է կոտրվել,
Արծիվն իր բարձր գահից է ընկել,
Օրդուի ափին հառաչն է քարացել,
Ռիզեի հողում հայը օտարվել։

Տրապիզոնի պատերն են վկա,
Որ այնտեղ այլևս էլ հայ չկա,
Հին տների մեջ շունչն է մարել մեր,
Ուր հայոց խոսքին փոխարինեց դեր։

Ով փախավ՝ հեռվում Քրիստոսին հարեց,
Սուրբ հավատքի լույսն իր հոգում վառեց,
Իսկ ով մնաց՝ բռնի դարձավ մուսուլման,
Օտար աղոթքով իր ցավը պարպեց։

Արյունը լռել է, լեզուն՝ թուրքացած,
Հոգին՝ ուրացված, հայացքը՝ սառած,
Ով որ մնացել է՝ դարձել է անհետ,
Կորցրել է ճամփա ու դարձի արահետ։

Լեռներում միայն քամին է հեծծում,
Կորուսյալ ազգի ցավն է նա կրծում,
Ուր մեր ինքնությունը մշուշ է դարձել,
Համշենն իր որդոց վաղուց է կորցել։

Արքայից արքա, հզոր ու անպարտ,
Տիրակալն էիր հայոց աշխարհի,
Քո փառքն է հնչում՝ վեհ ու հպարտ,
Ծովից ծով հասնող Մեծ Հայաստանի։

Ծովից մինչև ծով աշխարհն էր սարսում,
Երբ նիզակդ էր փայլում արփիին,
Այսօր հողիդ մեջ արյուն է հոսում,
Ու ագռավն է կանչում երկնքին։

Թեև փլված է Տիգրանակերտը,
Ու լուռ են քարերը քո հին վեհության,
Բայց սուրբ է մնում նրա ամեն բերդը՝
Որպես վկան մեր անմահ էության:

Հռոմի շունչը՝ սառը ու դաժան,
Քո սուրբ աշխարհի դռներին է բախում,
Դու կանգնած ես լուռ, վեհ ու անսասան,
Երբ թագդ արդեն մշուշն է ծածկում։

Թևաբեկ ընկել է արծիվն ոսկեգույն,
Արարատի լանջին՝ լռության գրկում,
Աշխարհից մոռացված, մենակ ու տխուր,
Փառքի շղթայում կորցրել է հուր:

Լացի՜ր, Հայաստան, սև շորեր հագիր,
Ճակատագիրդ է դարձել անհստակ,
Այնտեղ, ուր գրված էր հզոր մի գիր,
Հիմա մոխիր է ու լուռ հիշատակ։

Բայց ստվերի այդ մութ անդունդում,
Դու կմնաս միշտ վեհ ու անսասան,
Որպես մի լեգենդ, որ չի մոռացվում,
Որպես կորուսյալ, բայց սուրբ Հայաստան։

I once asked the passing time:
— Why are we all coming here?
Why our quiet inner truths
fade away in others’ years?

Why among the louder voices
is it easy losing me,
and why in this world of questions
do we search — will we be seen?

I was standing between “was” and “will be”,
like on narrow frozen ice,
and I suddenly understood —
no one judges if you just try.
I am learning from the silence
how to speak with quiet words.
Sometimes what is most important
is what’s hidden deep inside.

And as long as there still lives in me
this quiet inner talk,
I have not yet lost
myself,
nor love.
How many faces faded from memory,
how many words found no reply.
We keep talking about forever,
never living even life.

But one day there comes a clarity
without fire, without a sign —
the most honest truth is starting
from yourself
I am learning from the silence
how to speak with quiet words.
Sometimes what is most important
is what’s hidden deep inside.

And as long as there still lives in me
this quiet inner talk,
I have not yet lost
myself,
nor love.
I am learning from the silence
how to speak with quiet words.
Sometimes what is most important
is what’ s hidden deep inside.

And as long as there still lives in me
this quiet inner talk,
I have not yet lost
myself,
nor love.

Je ne suis pas méchant,
Je suis juste chantant.
Mais dans chaque rime,
Je commets un crime.
Mon héros s'égare,
Sous mon propre regard.
Il pèche dans mes vers,
Libre et à l'envers.
Je crée ses démons,
Je forge ses affronts.
C'est mon encre noire
Qui écrit son histoire.
Le verdict est sans fin,
Le destin est certain,
Si l'art est mon bien,
Le talent est mon lien.
Vrai don, ou vrai vice ?
Beau et pur sacrifice.
Je comprends enfin –
Le talent est un péché sans fin.


Olga, merci pour l'inspiration.

Ein Frühlingsabend sanft wie edles Kaschmir,
Legte sich zart als Schal um meine Schulter.
Er sagte: „Mademoiselle, brennende Kerzen
Machen das Dunkle weniger okkulter.

Gießt Wein ein. Ein Bordeaux trocknet die Tränen,
Kristall der reinsten Tränen ist nur Tand.
Nehmt lieber Euer Armband aus Perlen
Und schmückt damit, die ohnehin schon schöne Hand.

Ach, Mademoiselle, der Sehnsucht Vertikale
Ist schaffbar wenn die Seele man beflügelt,
Ich kenn’ das ganz besonders Optimale:
Ein Lächeln nur ist absolut dafür genügend.

Nehmt doch ein Stück von süßer Schokolade,
Der Nikotin-Cocktail wirkt hier wirklich nicht,
Versteckt den Spiegel nicht in der Schublade,
Man muss bewundern dieses bildhübsche Gesicht.“

***
Der Morgen kam. Der Abend flüsterte: „Lebt wohl.
Lebt Eueren Traum und verlernt nie das Fliegen.
Die Männer, liebe Mademoiselle, sind nicht stets treu,
Und ihretwegen sollten Sie sich nicht verbiegen.“

Le ciel s'efface quand elle s'éveille,
Chassant la nuit d'un seul regard,
Elle est l'aurore et la merveille,
Le feu sacré dans le brouillard.

​Ses pas hésitent sur la terre,
Elle glisse au gré de ses envies,
Portant en elle tout le mystère
Des rêves que l'on n'a pas dits.

​Je vois le monde à travers elle,
Comme l'horizon sur la mer,
Et chaque battement d'aile
Me ramène à son souffle clair.

​Qu'importe l'heure ou bien la place,
Le temps s'arrête en sa faveur,
Elle est le vent, elle est la trace,
Elle est l’erreur de mon cœur.

With my eyes closed, I look into the distance,
Where the night is mad and burns with cold resistance.
No pity left — it’s forged in steel,
Pain and tears define the way she feels.

There are dark chapters in every line,
You can’t hide truth behind a smiling sign.
Daughter of the dark — sister of pain,
A sharper truth you can’t explain.

Image of a loner, tragic and cold,
Ascetic gothic — her story is told.
A piercing gaze, detached, severe,
That’s the beauty that chills with fear.

Emotions are weakness — that’s her rule,
Arrogance flows, quiet and cool.
Not a monster — evolution’s art,
Life is a gamble, played with a darkened heart,
And every judgment — a personal execution,
A final verdict, a silent conclusion.

Darkness is air — her element whole,
Raven her guide, her animal soul.
Black tears fall — a silent flight,
Crows in the sky, devouring night.

Surrounded by creatures — yetis, sirens, and more,
Flattery dies at her very core.
Only fragments live where her world once grew,
And “The Thing” is the half she holds true.

Кто-то не рад моей пятнице
Может я её не заслужил
Мало приключений было заднице
Бендерски - в каком полку служил?

Я отчалю скоро до Морфея
Ритуально потеряет пиво вкус
Пусть усталость улетит как фея
Ваш покорно Лёха беларус

Но пока от сиськи половина
Полновесно сиська - это два
Я блаженствую стихов помимо
В голове найдётся что едва

Yoruldum koşmaktan,
Susmaktan yoruldum.
Kendimden kaçamam,
Kopamam… Yoruldum.

Kandıramam kendimi.
"Etiraf et! Bak, söyle!
Ne için savaştın?
Kaybettin kendini."

"Bak, her şey yolunda.
Aç kapıyı, kapatma!
Gül! Hayat ne güzel!
Bu mümkün! Unutma!"

Драпежная жанчына
З даўжэннымі кіпцямі
Ты падзярэш мне спіну
Адразу я ўцяміў

Нібыта Фрэдзі Кругер
Цяпер мая Маруся
Хадзі ка мне мой бургер
Ды нешта я баюся

У кішэнях свішча вецер,
Пазяхае сумна рот.
Ты на ўсім бялюткім свеце
Самы сумны ідыёт.

Растлумач, адкуль надзея,
Што ўсё зменіцца, нібы
Самаздзейсніцца падзея
І ніколі больш журбы?

Дачакаліся нарэшце!
Ты каўтнуў гарэлкі чарку.
Скажаш: «Госці, пейце, ешце,
Абмывайце гаспадарку!»

Ад цяпер і назаўсёды —
Лёс жабрацкі, кінь мяне!
Толькі добрыя ўзгоды,
Ды няхай бяда міне.

На балоце плача жораў,
Да апошняй выграб жаб.
Пляшку я б яшчэ пабораў,
Толькі лепей стала каб.

Je me souviens de tes cheveux,
Dorés comme l’aube en hiver.
Et du doux feu de tes beaux yeux
Où nous nous voyions seuls sur terre.

Tes yeux — un calme océan gris
Où le ciel cache sa profondeur.
À chaque instant je les relis
Et j’y me perds avec ferveur.

Ton doux sourire est cette flamme
Qui me réchauffe au fil des ans.
Et peu importe le temps,
Il restera toujours en moi.

Tu fus mon premier tendre mai,
Mon doux printemps, mon port, mon quai.
Cet amour nous était promis —
Dieu même nous l’avait écrit.

Que fuient les ans comme une eau vive
Et que le monde change encore,
À travers tout mon cœur poursuit
Ton doux et tendre regard d’or.

Geleceğim sana bir gün,
Bekledin zaten beni.
Ben senden kopamadım,
Geliyorum... Bekle beni.

Verse 1
The world unknown, endless and wide,
Just a whisper of someone we can't hear,
It calls my soul away,
To a distant world beyond this sphere,
Where spirits find eternal peace,
And rest from all their fears.

Chorus
The world unknown, endless and wide,
A beautiful world, and it is real,
Here, souls can never rest,
Here, they laugh and feel,
Joy and pain in endless spin...

Verse 2
My restless soul,
Will never seek peace or eternity,
Like a candle burning out in infinity,
It won't cease to shine,
It’s made of endless light,
A fiery, shining sign.

Chorus
The world unknown, endless and wide,
A beautiful world, and it is real,
Here, souls can never rest,
Here, they laugh and feel,
Joy and pain in endless spin...

Bridge
It will never fade away,
Because to the Creator, you are so dear,
A hope, a love, a shining ray,
Burns bright, forever clear.

Outro
The world unknown, endless and wide,
A beautiful world, and it is real,
Here, souls can never rest,
Here, they laugh and feel,
Joy and pain forevermore...
лето 2012г.,осень 2025г.(русский текст:Мир непознанный)

Across the long miles and the passing years,
Through shadowed distance, dark and deep,
I carry to you my living warmth, my heart —
Though February’s snows between us sleep.

And though the winter stands in silent white,
With frosted lace on every pane,
With you, my love, the world is bright —
In you I find my gentle flame.

When night lays down its crystal veil
And blizzards trace their silver art,
Within my palms I guard a golden love,
A magic glimmer in the dark.

Let centuries sweep across the earth — no fear.
Let distances rise like walls of stone,
Cupid’s arrows, swift and clear,
Have bound our breathing into one.

Since then foreign fate no can divide
This trembling temple that we frame;
Though separation may be harsh and wide,
Through starry worlds I come again.

I will walk where dawnlight softly gleams,
Where mist entwines in threads of silver hue,
Because I love — with fervent, faithful dreams,
Because forever I belong to you.

True happiness is not a sudden spark,
Nor chance beneath the whispering trees above;
It is eternity that lights the heart,
A fairy tale where there is you and love.

네 목소리, 전부 지웠어…
바보 같다고 나를 탓해,
너의 따스한 말을 들을 기회마저
허무하게 놓친 내가 미워.

널 사랑하는 건 해독 없는 독,
이 독이 내 삶일까, 내 아픔일까?
다 괜찮은데 가슴은 타올라,
연약한 사랑이 다치고 말았어.

이별을 견디는 게 점점 더 힘들어,
이 긴 악몽은 언제 끝날까?
어서 깨어나 내 손을 잡아줘,
사랑하는 나의 단 하나, 나자르.

난 모두에게 거짓말을 해 —
네 웃음과 맑은 눈을 잊었다고,
하지만 알아줘, 내 사랑아,
내 마음엔 오직 너, 나자르라고.

다시 만날 거라 순진히 믿으며,
사랑의 마법에서 벗어나지 못해,
영원히 되뇌일 수도 있어 —
울림 깊은 이름, 나자르.


네 목소리, 전부 지웠어…
바보 같다고 나를 탓해,
너의 따스한 말을 들을 기회마저
허무하게 놓친 내가 미워.

널 사랑하는 건 해독 없는 독,
이 독이 내 삶일까, 내 아픔일까?
다 괜찮은데 가슴은 타올라,
연약한 사랑이 다치고 말았어.

이별을 견디는 게 점점 더 힘들어,
이 긴 악몽은 언제 끝날까?
어서 깨어나 내 손을 잡아줘,
사랑하는 나의 단 하나, 나자르.

난 모두에게 거짓말을 해 —
네 웃음과 맑은 눈을 잊었다고,
하지만 알아줘, 내 사랑아,
내 마음엔 오직 너, 나자르라고.

다시 만날 거라 순진히 믿으며,
사랑의 마법에서 벗어나지 못해,
영원히 되뇌일 수도 있어 —
울림 깊은 이름, 나자르.

Снегавік пазірае з усмешкай
Нехта моркву яму і дзьве бульбы
Прыляпіў не на твары канешне
Няма розуму ды і адкуль бы

Сустракае з усмешкай прыгожай
У аптэцы правізар жанчына
Ну чаго ты прыпёрся Сярожа
Ты калі ўжо дап'ешся скаціна

Здеклівыя ўсмешкі
Безліч захапілі твараў
Абраўшы нават жыць у дзежцы
Ці знойдзеш аб чым ты марыў


Усміхаецца нават у краме
Прадавец на пытанне пра піва
Наябайлаўка у́жо не на грамы
Паўтара як за два вось дык дзіва

Гэтых здзеклівых усмешак навокал
Сустракаецца безліч штодзённа
Ды яшчэ яны вылязуць бокам
Паспрабуеце хрэн ці салёны


Здеклівыя ўсмешкі
Безліч захапілі твараў
Абраўшы нават жыць у дзежцы
Ці знойдзеш аб чым ты марыў

Зима надворі, і морози дужі,
Все вкрилось білим навкруги.
Замерзла гірка і калюжі,
Й дерева одяглися у сніги.

Та школярі до холоду байдужі,
Лиш теплі речі одягли.
Які вітри та навіть стужі,
Коли є сани, лижі й ковзани!