Стихи на других языках

 
Julia Julia
12.05.2019 15:12
***
Need your, beautiful blue eyes
Fly with you, to heaven skys
My lips give you a sweet kiss
I miss you very much, my miss...

11.02.19
 
Реквием.(на греч.языке )
Αχ,μάνα,γιατί συνεχίζεις να κλαίς,
Στη μνήμη μας οι σταυρωμένες πατρίδες.
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες ζωές,
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες σελίδες

Φρικτής τραγωδίας της χώρας παλαιάς,
Οι λέξεις-κραυγές με το αίμα γραμμένες!
Θεέ μου,μας βλέπεις,γιατί δε μιλάς?
Στο χείλος γκρεμού ο λαός πονεμένος.

Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες φωνές
Ξανά προκαλούν στις καρδιές μας τον πόνο,
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες φορές
Ντυμένος στα μαύρα ο Εύξεινος Πόντος.

Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες χαρές
Σβησμένες για πάντα με άσπλαχνο χέρι!
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες φθορές-
Παντού βασιλεύουν φωτιά και μαχαίρι.

Ξανά ζωντανεύουν σαν ήτανε χτες,
Πικρά γεγονότα αυτά δεν ξεχνιούνται.
Της ένδοξης Σάντας ημέρες στυγνές,
Σφαγή στυγερή της ωραίας Σαμσούντας.

Γυναίκες και άνδρες,αθώα παιδιά,
Κρεμάλες,παλούκια,δαρμός,λεηλασίες...
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες κεριά
Θ'ανάψουμε σήμερα στις Εκκλησίες.

Αχ,Μάνα-Πατρίδα,μην κρίνεις σκληρά
Εμάς,τα παιδιά σου τα πάντα θυμούνται-
Πεθαίνουν στη θάλασσα και στην ξηρά
Οι γυιοί υπερήφανοι της Τραπεζούντας.

Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες ψυχές,
Επάνω μας ένα ουράνιο τόξο,
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες ευχές-
Ιερή προσμονή ευτυχίας και δόξας.

Σαν άσπρο φεγγάρι στα μαύρα βουνά
Δε σβήνει ποτέ η ωραία ελπίδα.
Του Εύξεινου Πόντου παιδιά ορφανά
Ζητάνε ξανά τη χαμένη Πατρίδα.

Και του παρελθόντος μοιραίες στιγμές
Στο νου εναγώνιο πάντα χτυπάνε-
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες καρδιές,
Τριακόσιες πενήντα χιλιάδες καμπάνες!
Νίκος Τσακιλίδης.
 
Юлия Ситникова
08.01.2019 12:22
Невчасно
Чому невчасно так зустрілись
У кожного своє життя
Вже було, та не зупинились
Зробили крок у небуття.

І не сховатися нікуди,
Ти в кожнім закутку душі,
В моїх думках, у серці, всюди,
Але ж чому такі страшні.

Коли ти поруч – біль нестерпний,
Не поруч – нестерпимий жах.
Безглуздо так, і так даремно
Я в тебе гину на очах.

Лишається не жити, бути,
Чекати на новий кінець,
Бо не зуміли ми почути
Казкову пісню двох сердець
Nature's guests
The heavenly sea is failing on me
White surges are at ground's degree
It's rejoice for nature, the rejoice for you
Grey vessels have landed
So meet these guests at your do
They're like roamers,
But kind and well-mannered
They arrived from far away
They took a treasure from blue deep
The treasure that makes drought's delay
The treasure that makes you live
They let down their rainy gangways
Dame Nature! Smile to us!
I see seven colours:
The red, the orange, the yellow, the green, the blue, the violaceous
The orange road to a new day
Look at the horizon,
It is getting bright
Keep your eyes on
See the darkness considering the light
The sapphire welkin is like a memorial Stella,
Stars are symbols of Ancestors,
The orange shine is like a gentle umbrella
Like it's own child,
The sky keeps the lunar dial
One day was delivered by the Lord,
It's a magical seal
By night is now abroad
So go to your fate,
Go to this road
Eye of the Heaven
The black infinity absorbed my glance,
It hangs over the ground
It has no sense with an immense size,
It keeps a lot of empty spheres
Not fly stone mines
This head of the world hasn't face and ears,
But I can see its' eyes
But pupils have appeared
With gusts and thunder,
It is the welkin observing clear
For the world which is situated under
Soul of a Poet
His eye is the stained glass,

His mind is like an old picture from the past.

Calm and measured he seems as if from off world,

He knows heart of the universe is cold.

Walking earth, but flying very high,

Only he admires the plainness of life,

People go only forward on the being's ground

They are blind, they cannot see around!

They cannot feel the true world's breath,

Climbing on the stairs, till the point of death.

To extend your look

Just check his notebook.
 
The Wanderer's etude of night
Some have the way.
Some have to go.
And some have rest,
If it too long.
They love red May.
They know - they strong.

At street too late -
We all it know.
We lay on grass
And blinking slow.
 
Fuck off
Take your worst days
Fucking away
And stop destroying yourself.
Deseases and crimes,
Bubbles and lights
Mixed and started smell.
What ever you want from our nowadays
My hairs are growing in different ways!
And I'm the best example of yesterday youth,
The greatest example of evening news.
I fucked the sistem
And made the law.
I'm giving you advice:
"Shut up and Fuck off!!!"
the gamily
How to get up and get dressed?
Simply keep yourself a bit stressed
Get busy with your work and family
They will cheer you up, the gamily.
А мы не бачым слёз тваіх
А мы не бачым слёз тваіх
І ў тым, заслуга продкаў
Радзіма, шчасце, для дзяцей сваіх
Здабыла ты, слядамі танкаў .

Згарэлі сотні, нашых вёсак
І з мамамі ...... і з дзецьмі
Пралілося так шмат як слёзак
Тады, усе былі братамі

Украінец і Рускі, Абхазец, Асецін
Сваю Радзіму ахоўвалі
Цяпер, сабе мы кожны, ўсе адзін
Увесь боль, даўно забылi.

І людзі тыя, гора хто нам нёс
Цяпер, свае законы,нам дыктуе
І шмат то нелюдзяў счас ёсць
Яно іх сцяг усю ноч цалуе.
 
***
Я даведаўся, колькi дзён
На зямлi мне пражыць засталося.
Мне падаўся мой лёс праклёнам,
Што хацелася, адбылося.
На каленях цяпер маладзiк,
Што трымацца не здольны прама.
Я чакаю апошнi цягнiк,
Каб укленчыць да Вострай Брамы.
 
V'LEX SashaValyukevich
10.06.2018 22:01
***
Калі ты зноў адзін сядзіш,
І пішаш вершы як раней,
У цемру смутна ты глядзіш,
І не схаваць ужо вачэй,
Бо гэта цемра ўнутры,
Змагацца з ёю цяжка,
Калі бацька для цябе чужы,
Каханая знікае сцежка,
Я пачынаю разумець,
Чаму я выбраў такі лёс,
Ўжо няма чаму гарэць,
Бо ўсё Багам аднёс,
Паверыў я ў іншае жыццё,
Ілжывай постаці няверу,
Не займаюся падлог мыццём,
У моц і гартую , каб перамагчы...
 
V'LEX SashaValyukevich
10.06.2018 22:00
***
Ведаю , што іншым стаў,
Але нічога не зрабіць,
Калі ня трэба, я маўчаў,
Нічога я не змог стварыць,

І тыя вершы, што пісаў,
Пасля мяне не застануцца,
А тыя кнігі , што чытаў,
У шэры колер апрануцца,

Ужо нічога не скажу,
Аб тым, як я змагаўся,
І я нічога не прашу,
Калі адзін застаўся,

Мае вершы - пусты гук,
Які забудуць людзі,
Не ўспомняць нават іх,
І гэта б'е мяне ў грудзі...
 
V'LEX SashaValyukevich
10.06.2018 21:56
"Народ"
Когда враги к нам подступают,
В стране брат брата предаёт,
Нас , украинцев - не сломают,
И государство не падёт !

Мы как деды - непокоримы !
Флаги чужие разорвём ,
Родного брата мы не кинем,
А предателей пошлём !

Мы украинцы - мы народ ,
Мы не боимся чужой тени,
Поверь,мне,брат! Что не один урод,
Нас не поставит на колени !

Ми як дiди - ми непокiрнi ,
Прапори чужi розiрвемо ,
Ми як повiтря - незалежнi ,
І ворога ми поб'ємо !
 
V'LEX SashaValyukevich
10.06.2018 21:55
***
Вершамі мой сшытак поўны,
Пра мяне яны і пра любоў,
Але гэты будзе для мяне галоўны,
І не пашкадую дзісяй слоў,

Гэты верш на роднай мове,
Пра маю каханую зямлю,
Аб тым, колькі праліта крові,
Вайскоўцамі за матчыну сваю,

Дзе та там Купала...
Словы мне падпавядае,
І мне ўжо з дзяцінства,
Яго як мамы не хватае,

Сорамна мне за маю краіну,
Сорамна , што правяць ёй жыды,
Сорамна, як за мясціну,
На абарону якой не сталі жыхары,

Баліць і плача сэрца,
Калі народ мой аббіраюць,
Хто мне скажа, колькі можна грэцца?
Уладзе, што турмой пугаюць,

Мы павінны за айчыну стаць,
Каб ганарыліся дзяды,
Павінны мы матулю бараніць,
Каб успомнiлi сыны...
 
Зямля.
Паглядзi на мяне, я свабодны,
У зацменнях губляецца свет.
Толькi ты, на твой дом я згодны,
У згрувашчваннi цёмных планет,
Нiбы ў зграi. Крычаць крумкачы.
Я гляджу на далёкiя зоры,
I стамлёны не сплю ўначы,
Побач з гэтым бязмежным морам,
Што сусветам у сэрцы маучыць
Ледзяным i такiм бездакорным.
 
***
Пройдзе час i мы станем вершамi
Рыфмаванымi радкамi i рэчвамi.
Калi, нават, нязручнымi, ды спрэчнымi,
Заўжды будуць светлымi, ды гарэзлiвымi.
 
За вокнамi.
Твае крокi не чутны,
Твой голас ласкавы
I смяяцца, i плакаць
Мяне прымушае.
Хай павольна
За вокнамi
Вечар згасае.
Я стаю да змяркання
Адзiн з кубкам кавы.

Падыдзеш,
Правядзеш мне
Халоднай далонню.
Я гляджу, як знiкаюць
Апошнiя промнi.

Ты, як сонца,
Якое далёка i блiзка:
Ты i сэрца ў грудзях,
I вуглi пад нагамi.
Мне салодка з табой,
Але, што будзе з намi,
Калi, нават, стаяць
Па зямлi гэтай слiзка.
 
Праз зiму жыцця.
Праз цябе адчуваю востра
Ціхі шэпат няўмольнага лёсу,
Палымяныя хвалі нябёсаў,
Што прасягнуты промнямі сонца.
Пералічваю іх бясконца,
Манатона збіраю ў косы.
У далоні свае хаваю:
Крок за крокам,
За хваляй хвалю.
За хвілінай хвіліну гукаю.
Палымянае сэрца сціскаю,
Як гляджу за святою ракай,
За ракою радзімага краю.
За нашчадкамі назіраю,
І бязследна за імі знікаю
Ў бязупынным цячэнні змроку.
Ціхі шэпат каханых вуснаў
Я не здолею збыць пад прымусам,
І пад націскам Божай праўды.
Не знайду больш салодкай пагарды,
Чым твае палымяныя вочы.
Праз халодныя зімнія ночы,
Што заззялі ў нябёсным літанні,
Ды ільдзінкамі ападалі
На мае далоні.
© Все авторские права на произведения принадлежат авторам и охраняются законом. Копирование запрещено!