"Անտարբեր աշխարհ"

Աշխարհն անդեմ է, խուլ ու անտարբեր,
Մեզ բաժին հանեց սև ու մութ դարեր։
Արդարության դուռն՝ անելանելի,
Մեր դառն աղոթքը՝ անլուր, անլսելի։

​Դարերն անցան՝ արյունոտ մի գետ,
Ու մեր ցավի հետ մնացինք անհետ։
Մեր սուրբ հողին՝ հազար ուրացող,
Մեր լույս հոգուն՝ շղթա ու կապող։

​Ուժեղն եկավ՝ օրենքը ծռեց,
Խեղճի հացի մեջ իր թույնը խառնեց,
Մեր տունն ավերակ, սիրտը՝ բաց վերքեր,
Իսկ աշխարհը՝ հարբած, չտեսավ մեզ դեռ։

​Բայց քանի Մասիսն իր գահին է սեգ,
Մեր կամքն ու ոգին չեն դառնա բեկ,
Մենք կանք, կլինենք՝ լույսի պես անմար,
Որպես պատմության թանկարժեք գոհար։